Etxera iritsi zenean Sarak ez zuen inor topatu etxean, oharrik ere ez zegoen sukaldeko mahaiaren gainean. Kanpoan elurra ari zuen, beste behin, negua hasi zuenetik zazpigarren aldiz... Zalantza sortu zitzaion, etxera bidean lagun izan zuen Martaren bila korrika atera ala etxean bakarrik egon, norbait azalduko zen artean. Etxea hutsik zegoen arren, berogailuaren epelak gozo hartu zuen bere baitan. Etxerakolanak egiten hastea erabaki zuen Sarak. Ezin zuen sinetsi, ez zuen etxerakolanik! Telebista ikusten hasi orduko argia joan zen ekaitzarengatik...Hasieran beldurtu egin zen, baina beldurrik ez izateko esaten zion bere buruari. Ezin zuen, ordea, txikitatik beldurra izan zion iluntasunari eta hodeiek ez zioten Eguzkiari argitzen uzten. Eguzkiaren eta bonbillen argiaren faltan, kandelena zuen helduleku bakar. Kandelak aurkitu zituen eta pizgailuarekin pizten saiatu zen, baina honek ez zituen piztu nahi. izan. Orduan poxpolo batzuk aurkitu zituen eta poxpoloekin piztu zituen kandelak. Orduantxe bueltatu zen argia. Hura zorte txarra hura!! Kandelak ez, baizik eta, bestelako argiak itzali zituen ordea, eta bere buruaren itzalak sortzen zion harriduraz, jolasean gozamen adina beldur sentitzearekin batera gogoratu zuen bakarrik zegoela artean etxean, gainontzekoen inongo arrastorik gabe. - Baina zer arraio!- pentsatu zuen bere baitan- Elurra ari du eta jolasteko aukera bikaina da!
"Ring, ring!" telefonoa entzun zen bat-batean. Bai? - Galdetu zuen Sarak. Ez - Erantzun zion telefono hariaz bestaldeko ahotsak.

- Honek ere ez du etorrerako seinalerik. Matxuratuta dago - Zalantzarik gabe, telefono haria konpontzen ari zen ezezagunak lankideari.

-Bai? -Sarak berriro itaundu zuen, ulergaitz. Bakar jokoaren ametsak, beldurrak bultzaturik, errealitatera ekarri zuen. Inkomunikazioa. Gogoetaren azpimarragarri, oinaztarriak epai emango balio lez, leihotik so kaleko argiak bat-batean joan ziren. Eta honekin Marta eta bere betiko bidea. Broooom! Onartu behar zirrarak sabela kilikatu zuela. Ispilu baten faltan, Sara aurrez aurre, ezinbestean, bere barne islarekin aurkitu zen. Bere buru barruan arakatuta txikiagoa zen Sara batekin egin zuen topo. Zazpi urte edo izango zituen amonaren baserrian eman zuen uda hartan. Neska argal, ilehori eta irribarretsu bat bezala ikusten ari zen bere burua. Amonaren baserriaren inguruko zelaietan korrika zebilen. Barre xumea sortu zitzaion,bere oroitzapenen amaraunari zetxezkion irudi maitagarri haiek eta neskatilaren irribarre argitsu hark baleragiote bezala.

- Zer arraio! Idi zaharrari arran berri! esan zion bere buruari une hartantxe bururatu zitzaion erabakia kontuan izanik.

......................

Jagok behin eta berriro sakatu zituen Sararen telefonoaren zenbakiak. Zorte txarra berea! Hainbeste urteren buruan deitzera ausartu eta infernuko tramankulu hark funtzionatu nahi ez. -Zenbat urte pasa dira?-galdetu zion bere buruari. Erantzuna ederki zekien,baina. Ez zuen inoiz ahantziko biek 12 urteak estreinatu zituzteneko uda hura, abuztu sargori hura, zerua lehertuko zuen ekaitz hura...

• Denok izan zaitezkete idazle. Idazle askoren artean osatutako ipuina izatea espero dut!
• Aldiko esaldi bat, bi edo gehienez hiru esaldi idatz daitezke.
• Idazten dugunak ipuinaren azken ideiarekin lotura izan behar du noski!
• Aldiko batek baino gehiagok idazten baduzue, eta ipuinaren jarraipenak aukera bat baino gehiago badu, bat aukeratuko dut eta hori da ipuinari erantsiko diodan hurrengo zatia. Besteak iruzkinen artean argitaratuko ditut.
  
• Izenburua ipuina bukatzen dugunean jarriko dugu denon artean.
  
• "Ipuingintza" etiketa jarri diot. Hala, ipuina blogaren erdigunetik ezkutatzen denean ezkerraldean ipuingintzan koxk eginda zuzenean egingo duzue ipuinerako bidea.
• Parte hartzen duzuenon artean liburu bat zozketatuko dut.